Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Γιατί το Sex and the City δεν είναι τόσο σεξιστικό όσο θα ήθελε να είναι

Καλοκαίρι στην πόλη και όταν δεν έχεις δουλειά, δεν πας διακοπές και βλέπεις Sex and the City, κάπως πρέπει να το δεις κριτικά, γιατί αλλιώς καις τζάμπα εγκεφαλικά και δεν είναι ωραία. Η ανεργία πάει σύννεφο στο όχι και τόσο σωτήριο αυτό έτος. Για να μη σκέφτομαι τις επιπτώσεις των δυστυχών περιστατικών στη ζωή μου, αποφάσισα να χαλαρώσω βλέποντας μία ανάλαφρη και εύπεπτη σειρά. Ήξερα εκ των προτέρων ότι θα δω και πράγματα που θα με ενοχλήσουν, αλλά είπα να δώσω μία ευκαιρία στην ποπ κάλτσουρ να με συναρπάσει. Δεν μετάνιωσα.  
Η σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Candace Bushnell που γράφτηκε στο 1997. Δεν έχω πάει ποτέ στη Νέα Υόρκη, αλλά τα πλάνα της σειράς είναι αρκετά για να με πείσουν ότι η πολιτεία ήταν τότε στα καλύτερά της. Ζήλεψα με αυτό που έβλεπα και ήθελα για λίγο να ζω εκεί τότε. Βέβαια, μιλάμε για τις πιο καλοζωισμένες περιοχές και συγκεκριμένα για το κεντρικό Μανχάταν που ήταν πολύ κουλ περιοχή. Πλάνα από τους δρόμους, τις διαφημίσεις, τους ανθρώπους, τα πόστερς, τα γκράφιτι δείχνουν τη μεσοαστική κοινωνική τάξη να διασχίζει τη ζωή της εύκολα και ανέμελα μες στον δυσλειτουργικό καπιταλισμό και όντως αυτή η σειρά σε ναρκώνει κάπως, έτσι σε χαλαρώνει, γιατί το σημαντικότερο πρόβλημα είναι εντελώς περαστικό και ασήμαντο –ή το ακριβώς αντίθετο, σε τσιτώνει που δεν μπορείς να ταυτιστείς καθόλου και δεν έχεις τις ίδιες δυνατότητες και το ίδιο επίπεδο διαβίωσης. Το κυρίως θέμα της σειράς είναι σεξ και τα ρούχα. Οι τέσσερις πρωταγωνίστριες είναι γυναίκες εργαζόμενες, αλλά ποτέ δεν μας τις δείχνουν στα εργασιακά τους περιβάλλοντα, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις σκηνών και πλάνων που αφορούν πάλι το σεξ ή τα ρούχα. 
Αφηγήτρια είναι η Κάρι Μπράντσω (Sarah Jessica Parker), αρθρογράφος της ομώνυμης στήλης Sex and the City σε μία γνωστή εφημερίδα. Από ό,τι φαίνεται η Κάρι είναι η υπέρτατη καρικατούρα –αλλά ίσως και η πιο ανθρώπινη– στη σειρά, αλλά παρ’ όλα αυτά φαίνεται τόσο εγωκεντρική και νάρκισσος και βασικό της ελάττωμα είναι ότι διαλέγει τους λάθος άνδρες. Η ζωή της περιστρέφεται γύρω από τις δύο εμμονές της, τα πανάκριβα παπούτσια της (παρότι γκρινιάζει ότι δεν έχει λεφτά π.χ. για να φτιάξει τα πλακάκια του σπιτιού της, αγοράζει με 400 δολάρια ένα ζευγάρι παπούτσια ή με 2000 μία τσάντα και με τα διπλάσια ένα συνολάκι για κάθε περίσταση, γιατί σε κάθε σκηνή φοράει κάτι εντελώς διαφορετικό για να είναι και υπερφάσιον άικον) και τον Mr Big –όπου το σεξουαλικό και καπιταλιστικό υπονοούμενο συμπορεύονται συμβολικά και πηγαίνουν και έρχονται. Ο Mr Big είναι ένας πάμπλουτος τύπος που ασκεί δύναμη και εξουσία στην Κάρι που παρουσιάζεται σαν αρκετά αδύναμη και χαζή για να αντιδράσει και παρά τα όσα τη συμβουλεύουν οι φίλες της ξαναγυρνάει σε αυτόν. Στον πρίγκιπα του παραμυθιού. Από τη μια, ο Mr Big είναι όμορφος και γόης (όπως παρουσιάζεται), επιπόλαιος και επιφανειακός. Από την άλλη, η Κάρι είναι συναισθηματική (υποτίθεται, γιατί φέρεται και αυτή επιπόλαια και πληγώνει ανθρώπους), απαιτεί περισσότερο βάθος στη σχέση (που θα πει εγγύηση για γάμο και άλλες επιβεβαιώσεις) και είναι και αυτή επιφανειακή.

Η σειρά χρησιμοποιεί το παραμύθι του πρίγκιπα για να υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι ένας άνδρας προορίζεται για μία γυναίκα και είναι γραφτό και μοιραίο να είναι μαζί και να επανέρχεται συνεχώς στη ζωή της. Από την άλλη, η σειρά κοροϊδεύει το concept του συμβατικού έγγαμου βίου και περιγράφει πως είναι δυνατόν και να αποτύχει, μέσω της πιο ψυχαναγκαστικής ηρωίδας στη σειρά, της Σάρλοτ (Kristin Davis). Η Σάρλοτ είναι μία καλοαναθρεμμένη συντηρητική και παραδοσιακή τύπισσα που έχει στο μυαλό της συγκεκριμένες ιδέες και αξίες, καπιταλιστικές, ρατσιστικές και στενόμυαλες. Βρίσκεται και αυτή σε αναζήτηση του πρίγκιπα, αφού παρουσιάζεται ως αθεράπευτα ρομαντική, ενώ την ίδια στιγμή ψάχνει κάτι εντελώς κι απολύτως συγκεκριμένο κι εξιδανικευμένο που το έχει οραματιστεί και το έχει ήδη φτιάξει στο μυαλό της για το πώς θα είναι. Παρατάει τη δουλειά της και παντρεύεται τον άνδρα των ονείρων της που δεν είναι και τόσο πολύ των ονείρων της τελικά, αφού έχουν κάποιες ασυμφωνίες στο ζήτημα της τεκνοθεσίας, οπότε και χωρίζουν και το παραμύθι καταρρέει. Η Σάρλοτ μπορεί να μη μπορεί να μιλήσει για το σεξ, αλλά μερικές φορές ξεπερνάει και την εαυτή της και κάνει αρκετό σεξ. Μπορεί να είναι στρυφνή κι ανιστόρητη, αλλά αφού λατρεύει κι αυτή τα παπούτσια, καταφέρνει να περνάει το τεστ της φιλίας.

Εντελώς αντίθετη χαρακτήρας με τη Σάρλοτ παρουσιάζεται η Σαμάνθα (Kim Cattrall) που είναι υποτίθεται πάλι η πιο ανεξάρτητη και δυναμική γυναίκα, αλλά για να το καταφέρει αυτό πρέπει να πηγαίνει συνέχεια με άνδρες και να παρομοιάζεται με άνδρα πολύ συχνά ή με προβληματική γυναίκα. Η συμπεριφορά της παρουσιάζεται σαν ανδρική, αφού κάνει αυτά που μόνο οι άνδρες κάνουν και φαίνεται κάπως σαν να ξεπερνάει τα στερεότυπα, ενώ την επικαλύπτουν ουσιαστικά με το υπερστερεότυπο, ότι μόνο οι άνδρες μπορούν να χαίρονται με το διερευνητικό καθημερινό σεξ και όταν κάνεις απλά και μόνο σεξ δεν νιώθεις. Η Σάρλοτ δεν έχει καμία συναισθηματική σύνδεση, καταναλώνει τους άνδρες όπως και οι φίλες της, σαν τα πουκάμισα, αλλά έχει πάει με τους περισσότερους. Είναι εντελώς καπιταλίστρια, εργάζεται σαν υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, φαίνεται αρκετά καταπιεσμένη, γιατί πληγώνεται αλλά δεν επιτρέπεται να το δείξει, και ταυτόχρονα παρουσιάζεται σαν απελευθερωμένη. Ενδιαφέρον είναι ότι κάνει λεσβιακή σχέση, αλλά όταν ερχόμαστε στο προκείμενο η Σαμάνθα φέρεται σαν άνδρας (γιατί μόνο οι άνδρες θέλουν σεξ) και της σπάει τα νεύρα η σύντροφός της, γιατί είναι γυναίκα (η ειρωνεία) και υποτίθεται πως οι γυναίκες θέλουν κυρίως όλη την ώρα να μιλάνε και να αναλύουν πράγματα.

Τελευταία, άφησα τη Μιράντα που την παίζει η Cynthia Nixon. Η Μιράντα φαίνεται να είναι η πιο έξυπνη από όλες, αλλά παρουσιάζεται εντελώς ανάποδη, απόμακρη και επίσης ατομικίστρια και υπερκαπιταλίστρια, ενώ την ίδια στιγμή ο κυνισμός της είναι το πιο ωραίο στοιχείο της. Είναι δικηγόρος σε μία διάσημη φίρμα και βγάζει πολλά λεφτά, φαίνεται να μη τη νοιάζει και τόσο η μόδα και έχει πιο ανοιχτόμυαλη άποψη για την πολιτική (όχι γενικά) σε σχέση με τις άλλες, οπότε θα μπορούσε να είναι η ρεπουμπλικάνα της παρέας. Επίσης, έχει αδυναμία να συνδεθεί συναισθηματικά, γιατί φαίνεται πως έχει πληγωθεί στο παρελθόν και αυτό την κάνει αρκετά συμπαθή. Φαίνεται πως είναι γενικά νευρική και ανικανοποίητη με τη ζωή της, αλλά ούτε αυτό καταφέρνει να την κάνει αντιπαθή. Η Μιράντα έχει μία πολύ καλή σχέση, την οποία χωρίς λόγο διώχνει, φαίνεται ότι πασχίζει να είναι ανεξάρτητη και είναι και αυτή εγωκεντρική, αλλά φαίνεται να έχει και έγνοια για τις άλλες.

Υπάρχουν πολλές σεξιστικές συμπεριφορές, ρόλοι, εκφράσεις, τάσεις κτλ στο Sex and the City που ανταποκρίνονται εντελώς στο κλίμα της εποχής. Υπάρχουν όμως και παντού gay άνδρες (κυρίως, gay άνδρες, γιατί είναι η πιο αποδεκτή έκφανση της ομοφυλοφιλίας, τότε), σε ένα επεισόδιο έχει κάποιες trans γυναίκες, ωστόσο δεν απεικονίζονται παρά σαν καρικατούρες. Η Σαμάνθα έχει τη λεσβιακή της σχέση, αλλά δεν είναι bi, φαίνεται πως τη δοκιμάζει απλώς σαν εμπειρία, για να την προσθέσει στο ρεπερτόριό της. 
Η ομορφιά της Sarah Jessica Parker έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση, γιατί δεν ικανοποιεί τα πρότυπα, αλλά για μένα είναι ξεκάθαρο πως και οι τέσσερις είναι αρκετά συμβατικά όμορφες για να παίζουν στη σειρά. Το περίεργο είναι πως η σειρά δεν είναι τόσο σεξιστική όσο καπιταλιστική. Οι τέσσερις ηρωίδες ανήκουν στη μεσο/μεγαλοαστική τάξη, έχουν άπειρα λεφτά κι ας γκρινιάζουν για αυτά μερικές φορές και αυτό τις κάνει ικανές να ζούνε σε μεγάλα και ωραία διαμερίσματα λουξ, να βγαίνουν σε ακριβά μαγαζιά για φαγητό και κοκταίηλς με ακριβά ρούχα και παπούτσια και χτενίσματα, για να γνωρίσουν ακριβούς καπιταλιστές άνδρες. Οι ηρωίδες πηγαίνουν με αρκετούς άνδρες, ορισμένες φορές απολαμβάνουν το σεξ και άλλες όχι, και αυτό είναι και ο συνδετικός τους πυρήνας: Οι άνδρες και τα προβλήματα με αυτούς. Είναι ενδιαφέρον, γιατί δεν υπάρχει καμιά συζήτησή τους στη σειρά που να μην περιλαμβάνει τους άνδρες. Η σεξουαλική τους ζωή είναι πολύ ενεργή  και αυτό είναι και κάπως απελευθερωτικό, αν και πολλές φορές φαίνεται να τις καταπιέζει αυτό.

Εντούτοις, η οποιαδήποτε υπόνοια σεξουαλικής απελευθέρωσης χάνει το νόημά της, αφού, εάν δεν τηρήσουν κάποιους ηλίθιους κανόνες των ραντεβού, θεωρούνται τσούλες ή αποκαλούνται επικριτικά πόρνες. Οι άνδρες, εάν δεν είναι για σχέση, παρουσιάζονται επίσης σαν ελαττωματικά προϊόντα, με το ελάττωμά τους να είναι ένα και κυρίαρχο. Για παράδειγμα, σε έναν αρέσει να βλέπει πορνό κατά τη διάρκεια του σεξ, άλλος έχει μικρό πουλί, άλλος πολύ μεγάλο, ένας θέλει να λέει βρωμόλογα στο κρεβάτι, άλλος εκπσερματώνει πρόωρα και άλλος θέλει να πηγαίνει μόνο με γυναίκες-μοντέλα. Αυτό είναι και το amuse-bouche της σειράς, τα ατυχή περιστατικά με τους άνδρες που διηγούνται γυναίκες μεταξύ τους, βέβαια. Οι άνδρες που περνάνε από τη σειρά είναι πολλοί, φοράνε κυρίως ακριβά κοστούμια και είναι καλοντυμένοι, εκτός αν είναι αθλητικοί μπάρμεν, ψαγμένοι συγγραφείς ή χίπιδες μοντέλα πλούσιοι επιπλοποιοί. Επίσης, όλες οι γυναίκες είναι αδύνατες, ακόμα και αυτές που παίζουν δευτερεύοντες ρόλους, όπως και οι άνδρες, έχουν ένα συγκεκριμένο σωματότυπο της μόδας των ’90ς.

Το ωραίο είναι ότι είναι σχετικά μεγάλες ηλικιακά γυναίκες και διεκδικούν την επιθυμία τους, προσπερνώντας τα κοινωνικά κόμπλεξ για την ηλικία και δεν εστιάζουν σε αυτό.  Βάζουν μπροστά την καριέρα τους, πληρώνουν μόνες τα έξοδά τους και πηγαίνουν ελεύθερα με όποιον θέλουν –βέβαια, μέχρι να βρεθεί ο εκατομμυριούχος πρίγκιπας. Η σειρά περιστρέφεται γύρω από αυτές τις τέσσερις επιφανειακά δομημένες γυναίκες που μπορεί να είναι κάποιες στιγμές αντιπαθείς και  καπιταλίστριες, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον που μπορούν να μιλάνε για τη σεξουαλική τους ζωή σχετικά ελεύθερα. Κάποιες φορές είναι γλυκές και ανθρώπινες και άλλες σαν ψυχρές παγοκολόνες. Μπορεί να είναι εγωκεντρικές, αλλά φαίνεται πως στηρίζουν η μία την άλλη παρά τη διαφορετικότητά τους. Βέβαια, απορώ πώς με τις δουλειές και τους άνδρες βρίσκουν τόσο άπειρο χρόνο για να συνευρίσκονται και να τρώνε μαζί και να κάνουν βόλτες και να βγαίνουν κιόλας –μη ρεαλιστικό. Το πιο ωραίο της σειράς είναι ότι προβάλλει την ελεύθερη επιλογή.
 Μπορεί μία γυναίκα να θέλει να παντρευτεί και να κάνει παιδί, μία άλλη να θέλει να ζει ελεύθερη και να πηδιέται με όποιον γουστάρει, μπορεί μία άλλη να περιμένει τον έναν και μοναδικό πρίγκιπα και μπορεί μία άλλη να θέλει να κάνει παιδί μόνη της. Αυτά όλα παρουσιάζονται σαν σεβαστές επιλογές, που τις παίρνουν ανεξάρτητες γυναίκες -που σίγουρα έχουν μόνο μία διαστρεβλωμένη υπόνοια τι σημαίνουν οι έμφυλες διακρίσεις- και περνάνε τις αντιξοότητες μαζί, σαν φίλες. 
Συμπυκνώνοντας, η φιλική ενότητά τους αντιπαρέρχεται σε ορισμένα ατομικά τους προβλήματα, αλλά δεν μπορεί να υπερνικήσει τον συφερτό της καπιταλιστικής και έμφυλης καταπίεσης και δεν φαίνεται να θέλει κιόλας, κυλάει ομαλά μαζί του. Μπορεί να μαλώνουν κάποιες φορές, γιατί είναι πολύ διαφορετικές, αλλά αυτό δεν τις εμποδίζει να αντιληφθούν το πόσο έχουν ανάγκη η μία την άλλη και να συνεχίσουν να αγαπιούνται παρότι είναι αντίθετες. Ο βασικός τους στόχος βέβαια είναι ο γάμος, ετεροφιλοφιλικός και συντηρητικά δοσμένος και ο γάμος μπαίνει πάνω από τις φιλίες. Στις σεξουαλικές τους ζωές ψάχνουν το χρήμα και την ευτυχία μέσω της ανδρικής επιβεβαίωσης. Επιπλέον, οι γυναίκες ενδυναμώνονται εάν έχουν ακριβά ρούχα και ακριβά προϊόντα και αυτό είναι μία άμεση σύνδεση της απελευθέρωσης μέσω του καπιταλισμού και της συγκεκριμένης εξωτερικής εμφάνισης. 
Το Sex and the City, θα μπορούσε να λέγεται καλύτερα The Capitalist Woman and the City. Θα ήταν πιο ακριβές, γιατί δεν αφορά όλες τις γυναίκες. Αφορά τέσσερις προνομιούχες, λευκές, στρέιτ, ευκατάστατες και εμφανισιακά συμβατικές γυναίκες που μπορούν να έχουν ό,τι θέλουν όποτε θέλουν. Δεν έχει σχέση με την εργατική τάξη στη Νέα Υόρκη, είναι σαν ένα παραλήρημα-όνειρο για το American dream. Δεν ταράσσει και δεν ανατρέπει καθόλου τα νερά, για αυτό και δεν είναι μία σειρά που μπορεί να προσφέρει κάτι παραπάνω από λίγες ανάλαφρες στιγμές. Είναι αυτό που είναι, Specific Sex and that Big Egocentric City και δεν έχει περισσότερα να προσφέρει από λίγη ανάλαφρη διασκέδαση για τις άνεργες και αχαΐρευτες.


Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Συνέντευξη για γραμματειακή υποστήριξη ιατρείων ή και όχι

Η αγγελία έλεγε ζητούνται πεπειραμένες γραμματείς αλυσίδας ιδιωτικών κλινικών. Απαραίτητη προϋπόθεση η προϋπηρεσία σε ιατρείο ή ιατρική υπηρεσία ή σχετική υπηρεσία. Η αγγελία έλεγε απαραίτητη η γνώση αγγλικών και άλλης γλώσσας. Απαραίτητη η γνώση ειδικού λογισμικού. Απαραίτητη ή και όχι. Έστειλα το βιογραφικό μου, όπως έκανα ακόμα με πολλές άλλες αγγελίες, στις οποίες μπορεί και να μην κάλυπτα όλα τα ζητούμενα, αλλά σκεφτόμουν ότι δεν έχω κάτι να χάσω. Πιθανώς ούτε να κερδίσω, αλλά τι να κάνουμε. 
Τους ρώτησα για ποια δουλειά είναι, γιατί έχω στείλει σε άπειρες το βιογραφικό μου και μου ανέφεραν την αγγελία. Είδα εφτά με οχτώ καρέκλες γεμάτες γυναίκες ανήσυχες για το μέλλον τους. Είδα πόσο περιποιημένες ήταν, πόσο έτοιμες για να αντιμετωπίσουν την ξανθιά γηραιά υπάλληλο που έπαιρνε τις συνεντεύξεις και μου ήρθε πάλι να φύγω. Γιατί εγώ δεν ήμουν έτοιμη. Δεν ήθελα να μπω εκεί μέσα και να κάνω πως είμαι η πιο τέλεια για αυτή τη δουλειά. 
Έχω φτάσει στο σημείο να είμαι έξω από την πολυκατοικία και να σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα να ανέβω. Σκεφτόμουν ότι κάποιο λάθος θα έχει γίνει πάλι με το βιογραφικό μου. Ότι αποκλείεται να με πάρουν. Ότι δεν έχω ιδέα για το λογισμικό, αλλά μπορώ να το μάθω. Παρότι ψυχολογικά απροετοίμαστη, μπήκα στην πολυκατοικία. Στην Πτολεμαίων. Ανέβηκα τις σκάλες σε μία εγκαταλελειμμένη πολυκατοικία. Εδώ είναι τα γραφεία πρόσληψης σκέφτηκα, όχι η εταιρία. Στον διάδρομο αναμονής μπροστά από τρεις ξανθιές ίδιο στυλ μοντέρνες νεαρές γυναίκες, στάθηκα και είδα τον κόσμο που περίμενε. Ήταν όλες γυναίκες, περιποιημένες, βαμμένες, ντυμένες σενιαρισμένα και με τα βιογραφικά τους στο χέρι. Εμένα η τύπισσα στο τηλέφωνο μου είπε πολύ αυστηρά την ώρα και το μέρος, αλλά δεν μου είπε να φέρω το βιογραφικό μου μαζί. Οπότε εκεί κάπου αγχώθηκα λίγο. Περίμενα τα οχτώ άτομα. Η ξανθιά γυναίκα, πιθανότατα η διευθύντρια προσωπικού ή κάτι τέτοιο, με το καλοκαιρινό επίσημό της στυλ, τις ξεπετούσε όλες στο δεκάλεπτο και χαμογελούσε περίεργα. Οι κοπέλες που τέλειωναν τη συνέντευξη και έβγαιναν, δεν έλεγαν τίποτα σε εμάς που περιμέναμε. Απλώς έφευγαν. Και ο διάδρομος άδειαζε αργά και βασανιστικά. Οι γυναίκες της γραμματείας άκουγαν σκυλάδικα σε ένα ραδιόφωνο που δεν έπιανε καλά και είχε χιόνια. Μιλούσαν για τα νύχια τους και κανόνιζαν τις βάρδιές τους. Είχαν όλες τέλεια βαμμένα μαλλιά λες και είχαν πάει κομμωτήριο, τέλεια νύχια και απαντούσαν σαν σωστές υποκρίτριες στα τηλέφωνα και σε έναν άγριο τύπο που τις έδινε διαταγές. Σκέφτηκα μάλλον ότι δεν θα τα βγάλω πέρα σαν γραμματέας σε αυτό το μέρος. Κοίταξα τον ανταγωνισμό και αποθαρρύνθηκα ούτως ή άλλως, γιατί όλες ήταν προτιμότερες για τη συγκεκριμένη δουλειά από μένα και κάπως έτσι ηρέμησα. Ανάμεσα στις νεαρές γυναίκες που περίμεναν για τη δουλειά ήταν και κάποιες σε μεγαλύτερη ηλικία. Και σκέφτηκα ότι και αυτό είναι προσόν γιατί θα έχουν εμπειρία κτλ και σκέφτηκα να φύγω. Αλλά κάθισα, μόνο και μόνο για να καταγράψω τη συνέντευξη στο παρόν ιστολόγιο.
Και άξιζε. Γιατί μπήκα μέσα τελικά, μετά από καμιά ώρα. Μας είχαν καλέσει μεσημέρι με τη ντάλα και τη ζέστη. Η διευθύντρια προσωπικού ή κάτι τέτοιο με ρώτησε αν έχω βιογραφικό και της είπα όχι και μου είπε ότι θα μαλώσει την κοπέλα που μας ενημέρωσε. Και της είπα ότι μάλλον θα μου το είπε στο τηλέφωνο και το παρέλειψα κατά λάθος και ότι δεν φταίει η κοπέλα, όλα σωστά τα είπε (παρότι αυτή στο τηλέφωνο ήταν εντελώς αντιπαθητική). Της είπα μόνη μου την προϋπηρεσία που έχω σε γραμματείες και τα πτυχία και προσπάθησα χωρίς λόγο να την πείσω ότι θα μπορούσα να είμαι καλή γραμματέας (ΠΟΥ ΝΑ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΜΕ ΤΡΟΛΛΑΡΑΝ). Και αυτή φαινόταν να μην ενδιαφέρεται καθόλου. Όταν αυτή άρχισε να μου περιγράφει τη δουλειά, εγώ άρχισα απλώς να εκνευρίζομαι.
-Κοιτάξτε, η δουλειά είναι για Κάρτες Υγείας. Είμαστε μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες Βορείου Ελλάδος που ασχολούνται με αυτό. Στον έκτο όροφο του κτιρίου μας στην τάδε οδό έχουμε ένα αισθητικό κέντρο που κάνει περιποιήσεις προσώπου, πλαστικές κι ένα σωρό άλλα πράγματα. Ριζική αισθητική ανανέωση (Α ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ. Η ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ Ή ΙΑΤΡΕΙΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ;) Θα παίρνετε τηλέφωνο και θα προωθείτε τις κάρτες μας και τις προσφορές μας στους πελάτες μας. Θα τους ενημερώνετε σχετικά με τις νέες μας υπηρεσίες και θα προσπαθείτε να τους πείσετε για την ανανέωση της κάρτας του. Ο μισθός θα είναι ο βασικός και θα υπάρχουν μπόνους για κάθε πακέτο που κλείνετε.  Καταλαβαίνετε;
-Μάλιστα. Μου λέτε ότι η δουλειά δεν είναι γραμματειακή υποστήριξη ακριβώς, αλλά τηλεφωνική πώληση υπηρεσιών. Δηλαδή, θα είμαι τηλεφωνήτρια. 
-Ναι, θα είστε τηλεφωνήτρια. Αλλά εμείς δεν κάνουμε τηλεφωνικές πωλήσεις.
-Κάνετε τηλεφωνικές προωθήσεις όμως.
-Ναι, μπορείτε να το πείτε κι έτσι. Θα παίρνετε τηλέφωνα μόνο στους ήδη πελάτες μας. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν πιστεύετε ότι το κατέχετε αυτό. 
-Θα μπορούσα να έχω λίγο χρόνο να το σκεφτώ; 
-Όχι, κοιτάξτε, δεν επιλεχθήκατε ακόμα, στην περίπτωση που επιλεχθείτε, θα έχετε λίγο χρόνο φυσικά, θα σας ενημερώσουμε τη Δευτέρα. Σήμερα είναι η πρώτη συνέντευξη. 
-Καταλαβαίνω. Ωραία. Τότε δεν μένει να δούμε αν θα επιλεχθώ; (αυτό το χθω με σκότωνε και της το τόνισα, αλλά δεν το έπαιρνε χαμπάρι) Και να δείτε το βιογραφικό μου ώστε να με διαλέξετε ή και όχι;
 (ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟ ΓΕΛΙΟ ΜΟΥ ΤΟΥ ΜΙΣΟ-ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟΥ, ΜΙΣΟ-ΤΟ-ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΟΝΤΕΥΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ)
-Ναι, φυσικά. Χάρηκα που σας γνώρισα. 
Είπε και μου έδωσε το χέρι της. Με ξεπέταξε και ζήτησε να αφήσω την πόρτα ανοιχτή για να περάσει η επόμενη καημένη υποψήφια. Βγήκα από το σάπιο κτίριο απογοητευμένη. Εκνευρισμένη που στην περιγραφή της δουλειάς έλεγε ό,τι να ‘ναι. Σκόπιμα δεν στέλνω σε δουλειές που ζητάνε τηλεφωνήτριες, γιατί πιστεύω ότι θα βγάλω φλύκταινες και θα αρχίσω να τρέχω για να ξεφύγω από την πρώτη εβδομάδα. Συνάντησα μία κοπέλα στο λεωφορείο του γυρισμού που έδωσε κι αυτή συνέντευξη μαζί μου. Ξέβαφε τους τόνους μεϊκάπ της μαζί με τον ιδρώτα της στο χαρτομάντιλο. Μου είπε ότι βάφτηκε και ντύθηκε καλά, γιατί νόμιζε ότι θέλουν να μας δούνε εμφανισιακά. Την κοίταξα λυπημένα και απογοητευμένα. Μοιραστήκαμε τις εργασιακές μας ανεμπειρίες και ένιωσα λίγο καλύτερα. Ένιωσα άνθρωπος.
Σκέφτηκα ότι κάπως πρέπει να προειδοποιείται ο κόσμος για αυτές τις εταιρίες που βάζουν ψευδείς αγγελίες. Ή αυτές που πλασάρουν μάρκετινγκ και δεν σε πληρώνουν ποτέ και σου ζητάνε να κάνεις τα χίλια μύρια παράλογα για να βγάλεις τον μισθό σου από τη μύγα. Δεν υπάρχει και καμία αλληλεγγύη, δηλαδή, αυτές οι γυναίκες στον διάδρομο δεν ταυτίστηκαν η μία με την άλλη, αντιθέτως ανταγωνίζονταν ξεκάθαρα για τη θέση. Και ένιωσα πολύ εκτός. Έφυγα από το κτίριο, βγήκα στον μεσημεριανό φούρνο, πήρα βαθιές ανάσες και απλώς σκέφτηκα ότι δεν θα την ήθελα τη δουλειά ούτως ή άλλως. Δεν θα είχα καν τα φανταστικά προσόντα που ζητούσαν για τη φανταστική γραμματέα που και καλά χρειάζονταν, αλλά τελικά μετατράπηκε σε δουλειά για τηλεφωνήτριες. Δεν θα ξεχάσω τα γραφεία τους. Σκοτεινά, χωρίς παράθυρα, να πρωταγωνιστεί μία γκρίζα μικροαστική αισθητική των ατόμων και μία αίσθηση μολυσμένου κλιματισμού. Ακόμα δεν βρήκα δουλειά. 

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ραντεβού με τη σύμβουλο επαγγελματικής κατάρτισης του Αριστοτελείου Πανευρυτετοίου


Όταν λες ότι θα πας σε σύμβουλο κατάρτισης και εργασίας, όλες σε κοιτάνε περίεργα. Γιατί τόσες δουλειές έχει εκεί έξω, πόσο παράξενη είσαι πια για να μην μπόρεσες να συμβιβαστείς με καμία; Μα αν μπορούσα να βρω κάποια δουλειά, δεν θα χρειαζόμουν τη σύμβουλο. Αυτό είναι το θέμα. Έψαξα στο διαδίκτυο για ψυχολογική στήριξη. Συμβουλές για άνεργες. ΣΕΠ για ενήλικες. Προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης που δεν είναι VOUCHER. Έστειλα κάποια βιογραφικά σε ό,τι να ‘ναι δουλειές και περιμένω μέχρι και σήμερα τηλέφωνο. Έδωσα εξετάσεις πτυχίου αγγλικών για ακαδημαϊκούς σκοπούς με διακόσια ευρώ, κάνοντας οικονομία τρεις μήνες για να πληρώνω τα μαθήματα. Μετέφρασα με εκατόν είκοσι ευρώ τα πτυχία μου. Έχω μείνει σε έναν καναπέ, κυριολεκτικά. Και αφού έμεινα, καθώς πήγαινα να γράψω το Motivation Letter του τάδε/δείνα διδακτορικού με έπιασε ταράκουλο. Δεν είχα καμία σχετική σκέψη, κανένα πραγματικό κίνητρο. Τι; Θα βοηθήσω τον κόσμο (ΧΑ! ΓΕΛΑΣΑΜΕ! ΠΟΤΕ ΕΙΔΑΜΕ ΗΡΩΕΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥΣ; ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΝΕΣ, ΟΛΕΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΕΣ, ΠΟΥ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΠΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ! ΤΟ ΚΡΙΤΙΚΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΕΦΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΕΦΕΙ); Και άντε πες ότι κάτι μπορώ να κάνω, έστω και θεωρητικά. Όμως με τι λεφτά; Πάλι θα παρακαλάω νεκρούς εφοπλιστές και μεγαλοεπιχειρηματίες για μία υποτροφία που για αυτούς ήταν η τιμή του μανικετόκουμπού τους. Σκεφτόμουν με τι σκοπό προγραμματίζω να φύγω άφραγκη στον διάολο. Και με τι σκοπό αποφασίζω πως μία άλλη χώρα, όπου όλα λειτουργούν υποκριτικά καλύτερα θα με βοηθήσει να κτίσω ένα καλύτερο μέλλον; Τι θα πει καλύτερο; Για ποιον καλύτερο; Μόνο για μένα; Τι θα πει ανθρώπινο; Να ξέρω ότι οι μισοί άνθρωποι υποφέρουν και οι άλλοι μισοί ζούνε υποταγμένοι στην γιγάντια φούσκα που ονομάζεται δυτικός πολιτισμός;  Όλοι μου λέγανε να φύγεις, αλλά γιατί να φύγω; Για να ζήσω μία συμβατική ζωή σε μία Ευρωπαϊκή χώρα, να χαρώ τις προσφορές και τα προνόμια που θα έχω φτύσει άπειρα εγκεφαλικά κύτταρα και ώρες για να μου δοθούν κι έπειτα να πω ευχαριστώ και να πεθάνω, αφήνοντας σκατά στα επόμενα όντα;
Πολλές ακόμα σκέψεις κατέκλυσαν το φτωχό μυαλό μου. Δεν ξέρω τι νόημα έχει να τα σκέφτομαι όλα αυτά και, ταυτόχρονα, να μην κάνω απολύτως τίποτα. Είμαι πολύ ιδεαλίστρια; Η σύμβουλος του Αριστοτέλειου Πανευρυτέτοιου μου είπε όχι. Μου είπε ότι με βρίσκει πολύ πραγματίστρια, αντιθέτως (ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΥΩ). Έκλεισα ραντεβού ένα μήνα πριν. Από το τηλέφωνο ακόμα μου είπε ότι μπορεί να μην τα καταφέρει, γιατί είναι πολύ μπίζι. Αλλά παρ’ όλα αυτά μου έκλεισε το ραντεβού και τελικά, εμφανίστηκε κανονικά. 
Πήγα στην ώρα μου, ωστόσο περίμενα μισή ώρα, γιατί είχε άλλο άτομο μέσα. Με ρώτησε αν έχω πρόβλημα να παρακολουθεί τη συνεδρία μας μία ψυχολόγος που έκανε πρακτική. Δεν είχα πρόβλημα, γιατί να έχω. Λες και είναι προσωπική η διαδικασία συναντήσεών μας. Λες και τηρείται καμία δεοντολογική αρχή.
Αρχικά, η σύμβουλος με ρώτησε γιατί πήγα. Το βλέμμα της ήταν νευρικό και χανόταν. Μου μιλούσε δυνατά και με φώναζε, όταν δεν καταλάβαινε κάτι. Μου ανέφερε πολύ τακτικά στιγμιότυπα από τη δική της προσωπική εμπειρία. Με διέκοπτε όταν πήγαινα να μιλήσω και παθιαζόταν να μιλάει αυτή με περισσή έμπνευση. Τη μέρα που είχαμε ραντεβού ήταν η πανελλαδική απεργία και ένιωθε περήφανη που αυτή ήταν εκεί για να βοηθήσει εμένα, παραβλέποντας τους άλλους τους αργόσχολους που αφήνουν τις δουλειές τους στο όνομα ενός αόριστου συλλογικού καλού (ΕΛΕΟΣ). Μετά από αυτά που της είπα (όχι και πολλά, γιατί μιλούσε συνέχεια για την εαυτή της με περήφανες προτάσεις τύπου: «Κι εγώ έτσι ήμουν», «Κι εγώ προσπάθησα για να φτάσω εδώ», «Κι εγώ στο σύστημα δουλεύω, αλλά σε βοηθάω») αποφάνθηκε για κάποια πράγματα. Σύμφωνα με το ισχυρό ψυχολογικό της κριτήριο, αυτά που συγκράτησα είναι τα εξής:

1. Δεν έχω τα προσόντα να δουλέψω σε ΜΚΟ (παρότι της είχα πει ήδη ότι το έχω προσπαθήσει και ούτως ή άλλως δεν με παίρνουν κι αν με έπαιρναν θα πήγαινα - αυτή επέμενε να μου το προτείνει, γιατί δίνουν καλά λεφτά –ΝΑ ΦΑΕΙ ΣΚΑΤΑ, αλλά λέει την μάταιη αλήθεια), γιατί μου είπε ότι από ό,τι φαίνεται η ιδεολογία μου θα συγκρουόταν με τις φιλανθρωπικές οργανώσεις. Παρότι ως άτομο, αυτό που θέλω είναι να βοηθήσω ανθρώπους (ΒΓΑΛΤΕ ΝΟΗΜΑ, ΕΓΩ ΣΙΩΠΩ). Θεωρούσε πως αυτή κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό της που είναι να βοηθάει κόσμο και δεν καταλάβαινε γιατί εγώ δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την ιδέα μίας συστηματοποιημένης δομής, τύπου ΜΚΟ, αφού όπως είπε κι αυτή η ίδια ως ψυχολόγος, μέσω του δημοσίου βοηθάει εμένα (ΚΑΛΑ, ΑΥΤΟ ΑΣ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ). Μου είπε ότι όλες στο σύστημα είμαστε και της είπα ότι συμφωνώ και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, αλλά αυτή δεν φαινόταν να το βλέπει έτσι. Της είπα ότι δεν μπορώ να δεχθώ να παίρνω χίλια πεντακόσια ευρώ για να υποδέχομαι πρόσφυγες και να τους λέω ότι δεν έχουν κάπου να μείνουν. Αυτή επέμενε πως υπάρχουν και καλά άτομα μέσα στο σύστημα που όντως βοηθάνε και δεν είναι εντελώς σάπια (ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ, ΑΛΛΩΣΤΕ, ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ)
2. Έπειτα, μου είπε πως κακώς έψαχνα ευκαιριακές δουλειές τόσο καιρό κι έχανα τον χρόνο μου (συμφωνώ, αλλά για διαφορετικούς λόγους)∙ αυτό που πρέπει να κάνω, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, είναι να βρω μία δουλειά που να μην κοιτάω το ρολόι (ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ) και να αξιοποιώ όλες τις δημιουργικές μου δυνατότητες (ΣΙΙΙΓΟΥΡΑΑΑ). Δηλαδή, με λίγα λόγια, αλλού πατώ κι αλλού βρίσκομαι (ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝΕ ΚΑΡΔΙΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙΣ ΜΙΑ). 
3. Η σωτήρας-ψυχολόγος ξέρει, μετά από συνάντηση μίας ώρας, ότι το όνειρό μου δεν είναι να κάνω διδακτορικό, αλλά είναι μία επιθυμία της μαμάς μου που μου έχει επιβληθεί (ΙΣΩΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΩΣΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕ)∙ το όνειρό μου είναι να μείνω στην ψάθα για πάντα, καθώς δεν έχω καμία πρακτική βλέψη για το μέλλον που να έχει απήχηση στην πραγματικότητα (ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΦΡΟΫΝΤ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΚΑΝ ΣΤΑ ΚΑΛΟΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΝΥΧΙΑ ΤΗΣ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΣΤΟ ΝΥΧΑΚΙ ΠΟΥ ΕΣΠΑΣΕ, ΟΤΑΝ ΕΒΑΛΕ ΣΚΟΥΠΑ). 
4. Παρότι η νο1 επιθυμία μου είναι η απελευθέρωσή μου, μου είπε ότι ξεκάθαρα δεν στοχεύω στο χρήμα, οπότε αυτή καθίσταται αδύνατη σύμφωνα με τα σχέδιά μου (ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ! ΕΚΕΙ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΜΙΝΙ ΣΟΥΜΑ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΩΡΩΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΟΝΟ)
5. Δεν είναι δυνατόν να φύγω από το οικογενειακό μου σπίτι στο άμεσο μέλλον (ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΣ ΤΙΣ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ, ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΗΘΕΛΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ;)

Με έβαλε να ξαναπάω άλλη μία φορά (ΓΙΑΤΙ Η ΠΡΩΤΗ ΗΤΑΝ ΕΞΤΡΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ). Πήγα την επόμενη εβδομάδα και δεν με θυμόταν καν (ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΣΟ ΚΟΣΜΟ Η ΔΥΣΜΟΙΡΗ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΛΕΙ ΠΕΡΑ ΜΕ ΤΟΣΑ ΦΟΙΤΗΤΑ). Άρχισε να μου λέει για το πόσο δύσκολη είναι η κοινωνική και οικονομική κατάσταση (ΕΤΣΙ, ΓΕΝΙΚΑ, ΑΠΟΛΙΤΙΚ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΑ). Να καταριέται την κοινωνία, γιατί αποφάσισε η ίδια να κάνει δύο παιδιά και τώρα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες της και άρα δεν είναι ελεύθερη, άρα καμία δεν γίνεται να είναι ελεύθερη και πρέπει να το δεχθούμε αυτό. Και να μου λέει με πάθος, ότι μπορεί να θέλουμε πράγματα, αλλά δεν γίνεται να τα πραγματοποιήσουμε. Αυτή για παράδειγμα, είπε πως χθες ήταν πτώμα και το μόνο που ήθελε ήταν να αράξει και να δει το τάδε σήριαλ. Αλλά έβαλε σκούπα στις δύο η ώρα το βράδυ, με κίνδυνο να της κάνουν παρατήρηση. Γιατί, σήμερα, μετά τη δουλειά (ΔΗΛΑΔΗ, ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΥΠΟΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΦΟΙΤΗΤΑ), ήταν η σειρά της να πάρει τα παιδιά της και τις φίλες τους στο σπίτι της, για να παίξουν. Και αφού θα έρθουν οι φίλες των παιδιών το σπίτι τι έπρεπε να είναι αυτό; (ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΚΑΘΑΡΟ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΙ ΕΓΩ ΓΕΛΟΥΣΑ ΝΕΥΡΙΚΑ). Καθαρό! Κι έτσι μου διηγήθηκε ολόκληρη ιστορία και τη λυπήθηκα όντως λίγο, παρότι είναι βλαμμένη, γιατί στο μάτι της έβλεπα την λάμψη της νευρικής κρίσης. Δεν πειράζει, σκέφτηκα. Δεν θα βοηθηθώ, ούτε και τη δεύτερη φορά. 
Με είχε βάλει να ποσοτικοποιήσω τις επιλογές μου με μία λίστα θετικιστικού χαρακτήρα. Φυσικά, απέτυχα. Δεν έκανα σωστά τις επιλογές, δεν τις ποσοτικοποίησα καλά. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι ότι όλα τα κάνουμε με αριθμούς και της το είπα (ΕΠΕΜΕΝΕ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΕ ΤΟ ΤΕΣΤ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΩΡΑ). Απορούσα, αν το ίδιο αυτό τεστ την οδήγησε να κάνει δύο παιδιά και να τα χειρίζεται όσο ψυχαναγκαστικά χειριζόταν και μένα. Της είπα ότι το τεστ δεν με βοήθησε, για μία ακόμα φορά με αγνόησε, το συζητήσαμε, τα φέραμε από εδώ κι από εκεί και ιδιοφυώς κατέληξε ότι όντως δεν πέτυχε.

Κάποια τελικά συμπεράσματά της (ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΩΡΕΣ) για την περίπτωσή μου ήταν: 
1. Να στείλω σε κάποιες εναλλακτικές εκπαιδευτικές δομές, μήπως με πάρουν για παιδαγωγό, αφού θεωρητικά έχω σπουδάσει και αυτό (ΤΟ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ, ΜΕ ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ)
2. Να δεχτώ ότι, με τη σύγχρονη οικονομική μου κατάσταση, είναι αδύνατον να μην κοιμάμαι σε καναπέ και να αποδεσμευτώ από την οικογενειακή τοξικότητα (ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ)
3. Να ξέρω ότι είναι πάρα πολλά παιδιά στην ίδια θέση με μένα και ότι δεν είμαι μόνη μου και ότι πρέπει να προσπαθήσω πολύ σκληρά και να δεχθώ ότι θα ανταγωνίζομαι και θα σπρώχνω τους άλλους για να τα καταφέρω σε οτιδήποτε κι αν κάνω (ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΟΤΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΜΕ ΤΟ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΘΕΣΟΥΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΕΧΘΩ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΤΕ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΚΙΟΛΑΣ, ΓΙΑΤΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΙΤ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ)
4. Μου είπε ότι μπορώ να συνεχίσω να γράφω, αφού αυτό θέλω, αλλά θα μείνω στην ψάθα (ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΛΑΒΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΟ ΣΑΝ ΤΗ ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ).
5. Τέλος, δήλωσε ότι δεν μπορεί να με βοηθήσει περισσότερο.

Έφυγα απογοητευμένη. Όχι από αυτήν. Αλλά από μένα που πίστεψα ότι αυτή μπορεί να με βοηθήσει. Λες και δεν ήξερα τι θα μου πει. Λες και ήθελα να πάρω συσκευασμένες έτοιμες απαντήσεις. Είναι σαν τζανκ φουντ η συμβουλευτική αυτού του τύπου. Δεν με βοήθησε καθόλου. Με έκανε να νιώθω πρησμένη και επιβεβαιωμένη. Είχα πάει στο παρελθόν ξανά σε ψυχολόγο. Δεν είχα λεφτά και πήγα σε κέντρο ψυχικής υγείας στους Αμπελόκηπους. Ήταν σε περιόδους τεταμένου άγχους, όταν έκανα πολλά πράγματα μαζί (ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΤΕΤΑΜΕΝΟ ΑΓΧΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΟΥ). Τις δύο φορές που πήγα, ήταν η ίδια κυριούλα (ΑΛΛΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ;)  γλυκιά μαμαδίστικη και αξιαγάπητη και μου είπε με αγαπησιάρικο, λίγο υποκριτικό γλοιώδες βλέμμα ότι είμαι μία χαρά κορίτσι και τα καταφέρνω περίφημα, άρα γιατί να αγχώνομαι και να έχω πρόβλημα; Έλα μου ντε, εσύ πες μου (ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΥΧΕΙ). Αφήστε, θα πάρω χάπια για να κοιμηθώ (πήρα μόνο βαλεριάνες, αλλά ζαλίστηκα και λιποθύμησα και τις έκοψα). Αν είχα λεφτά θα πήγαινα σε εκείνον τον ψυχίατρο που είχα πάει για μία κρίση σιωπής που είχα πάθει στα δεκαεφτά και στα είκοσι. Δεν έλεγε τίποτα άχρηστο ή περιττό. Το γραφείο του είχε δερμάτινα καθίσματα και τον μίσησα. Η φάτσα του ήταν κόκκινη και έλαμπε από χλιδή και υγεία. Αλλά δεν ξέρω τι (ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ) έκανε και στο πρώτο μισάωρο δεν έβαζα γλώσσα μέσα. Ωστόσο, στη ζωή μου δεν άλλαξε τίποτα, έπρεπε να βρω λεφτά για να συνεχίσω την ψυχοθεραπεία αν ήθελα. Είναι στην Καρόλου Ντηλ, αν ενδιαφέρεται καμία. Παίρνει πενήντα ευρώ, αλλά εμένα με είχε δει μιάμιση ώρα δωρεάν με ΕΟΠΥΥ τον χρυσό καιρό που ήμουν ακόμα ασφαλισμένη στους γονείς μου. Τώρα, αν πάθω κάτι, δεν θα με ψάξει κανείς (ΜΕΛΟ, ΤΟ ΞΕΡΩ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΠΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ) στα αγνοημένα των επειγόντων περιστατικών των δημοσίων νοσοκομείων. 
Η σύμβουλος του ΑΠΘ δεν με βοήθησε να βρω ούτε το ελάχιστο στοιχείο που δεν ήξερα για το πώς (ΔΕΝ) μπορώ να βρω δουλειά. Της ευχήθηκα καλή τύχη με τα παιδιά και τις φίλες τους που θα έκαναν επίσκεψη για παιχνίδι σε καθαρό σπίτι, το μεσημέρι. Καταρτίστηκα πολύ! Αυτό να λέγεται, είμαι τόσο καταρτισμένη που γράφω για το πόσο καταρτισμένη είμαι σε μπλογκ ακαταρτισίας στο ίντερνετ. Ωραία περνάμε!

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Ο δεκάλογος της σωστής υπαλλήλου μεγαλοβιβλιοπωλείου


Μετά από ενάμισι μήνα σε μία υπέροχη επιχείρηση βιβλίων που πατάει σε φθηνά εργατικά χέρια σαν όλες τις άλλες και με κρατούσε σκόπιμα πεντάωρη και προς εκμετάλλευση για μία σύντομη χρονική περίοδο, έμαθα πολύτιμα πράγματα για την δουλειά μιας υπαλλήλου-κουβαλήτριας-αποθηκάριας-πωλήτριας-πολυμίξερ
1.μπορεί μία τύπισσα με τατουάζ πάοκ να με διατάζει, να υστερεί και να φωνάζει και να νομίζει ότι θέλω να της πάρω τη θέση της υποϋποπροϊσταμένης κι εγώ να είμαι υποχρεωμένη να κάνω ό,τι λέει
2.μπορώ να σηκώσω εξαιρετικά βαριά και ογκώδη πράγματα χωρίς να έχω κάνει βάρη, αλλά αν υπάρχει κάποιος άνδρας γύρω μου ακόμα και πιο αδύναμος/τος θα πρέπει να τον αφήσω γιατί "τα κορίτσια δεν κάνει να σηκώνουν βάρη, είναι για άλλες δουλειές"
3.το βιβλίο "γιατί οι άνδρες θέλουν σεξ και οι γυναίκες αγάπη" λέει την αλήθεια και είναι άξιο απορίας που δεν κατάφεραν οι συνάδελφοί/ισσές μου να το αποδεχθώ
4.οι υπερωρίες δεν χρειάζεται να πληρώνονται, σιγά το πράγμα, κάτσε μία ωρίτσα παραπάνω και λιμοκτόνησε χωρίς νερό (γιατί είναι κομμένο), πιες τον ιδρώτα σου φάε χαρτί
5.ο χώρος εργασίας μετράει, για αυτό μας έβαλαν να τον κτίσουμε τούβλο-τούβλο και φυσικά, όταν έκλεισε το κατάστημα μας τίμησαν με το να είμαστε εμείς που θα τον αποδομήσουμε τούβλο-τούβλο ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ, γιατί σιγά μην πληρώσουμε κανένα άτομο παραπάνω, να εδώ με τα "κορίτσια" θα τα καταφέρουμε
6.οι μεγάλες ξύλινες ντουλάπες χωρίς ρόδες μεταφέρονται πιο εύκολα πάνω σε χαρτόνια
7.μπορεί να παίρνω τον λιγότερο από τον βασικό μισθό γιατί είμαι κάτω από 25 αλλά πρέπει να αισθάνομαι τυχερή που κάθε μέρα πακετάρω την εικοσάρα μου τα κιβώτια βήμα-βήμα σε μία πολύ συστηματική και λεπτομερή διαδικασία καταμέτρησης αντικειμένων
8.η πιο συνηθισμένη φράση μου: "Δεν έχουμε Λένα Μαντά σε αυτό το βιβλιοπωλείο, γιατί είμαστε bazaar, θα πάτε στο άλλο στην ..."
9.ο πιο αγαπημένος τύπος πελάτη: "Συγγνώμη, πού είναι η λογοτεχνία;" έλα ντε κι εγώ ακόμα την ψάχνω, ας το φιλοσοφήσουμε
10.οι επιχειρηματίες, συγκεκριμένα των βιβλίων, είναι κουλτουριάρηδες γλοιώδεις, αλαζόνες με ύπουλες σκέψεις και ιδέες. βλέπουν τα πάντα προς εκμετάλλευση, μεταμορφωμένα σε χρήμα και δεν πετάνε ούτε και ένα εικοσάλεπτο, γιατί έτσι κτίζονται οι σωστές επιχειρήσεις
επίσης, για κάποιον λόγο μπορεί να κάθονται και να σε κοιτάνε απλώς την ώρα που κάνεις μία πολύ δύσκολη δουλειά με κρίπι ύφος
Bonus 11α -για όποια/ον διάβασε ως εδώ: δεν πήγα στην κοπή της βασιλόπιτας γιατί είχα το ένα ηλίθιο ρεπό της εβδομάδας και κέρδισα το φλουρί που είναι 100 ευρώ, δηλαδή αρκετά πάνω από τον μισθό που έπαιρνα σε μία εβδομάδα. Επειδή δεν ήμουν εκεί, το κλήρωσαν και πήγε σε έναν δεκαοχτάχρονο που νομίζει ότι είναι ο θεός και το όνειρό του είναι να πάει στρατό στις ειδικές δυνάμεις και να δουλεύει εκεί
Bonus 11β -φοράμε και μπλουζάκι με λογότυπo της εταιρείας και της αγάπης για τα βιβλία, γιατί πρέπει να το λένε τα μπλουζάκια μας αυτό και καρτελάκι φυσικά!

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Τέταρτη επίσκεψη στον ΟΑΕΔ


Είναι εξαιρετική η επίσκεψη στον ΟΑΕΔ. Σου βγάζουν τσάι, μπισκοτάκια και έχει μία οθόνη με εικόνες από το σύμπαν με ανατολίτικες κλίμακες να σου χαλαρώνουν το σύστημα (ΠΛΑΚΑ, ΚΑΝΩ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΑΟΥΝΑ ΓΙΑ ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΟΥ ΑΝΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΑΓΧΟΥΣ).  Είναι κάπου σε ένα στενό επάνω στη Λαγκαδά, για να βολεύει η πρόσβαση με την αστική συγκοινωνία (ΒΛ. ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΟΑΣΘ). Τις προηγούμενες τρεις φορές που έβγαλα κάρτα ανεργίας έπαιρνες χαρτάκι από ένα μηχάνημα που σου τρώει την ψυχή. Εάν ήσουν τυχερή την έβγαζες την ημέρα εκεί και σε εξυπηρετούσαν. Εάν όχι, έφτανε 13:30 και σου έλεγαν, είμαστε δημόσια υπηρεσία, να έρθεις πιο νωρίς.
Σήμερα, ξύπνησα οχτώ (ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ) κι ευτυχώς γιατί αναγκάστηκα να πάω δύο φορές. Αυτή τη φορά δεν είχε μηχάνημα, σου έκοβε χαρτάκι ένας άνθρωπος νευρικός και καημένος, γιατί έπρεπε να εξηγεί τα ίδια και τα ίδια στον κόσμο που ερχόταν, συνεχώς. Λογικό, πόσο να αντέξεις. Πίσω του είχε ένα ενυδρείο με ημίνεκρα χρυσοψαράκια που καθρεφτίζουν την υπαρξιακή μηδαμινότητα της γραφειοκρατικής δουλειάς. Επάνω στα ντουλάπια, εκτός από σκόνη είχε και σωρεία κωλόχαρτων (ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΕΙΟ, ΓΙΑ ΜΠΑΚ-ΑΠ). Και μία ακόμα πολύ ωραία εικόνα, που πρόσθετε κάτι πολύ avant-garde στο συνολικό τοπίο, ήταν τα εγελιανά χαρτόκουτα που είχαν παρατημένα σε ένα γραφείο ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΠΟΥ -ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ- ΨΙΛΟΑΧΡΗΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ. ΑΥΤΟΙ ΞΕΡΟΥΝ, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΕ ΧΑΡΤΟΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΟΡΕΣΑΝ ΑΟΡΑΤΟ ΜΑΝΔΥΑ Η΄ ΜΟΝΙΜΗ ΑΔΕΙΑ ΣΤΑ ΓΚΑΛΑΠΑΓΚΟΣ).
 Πήρα χαρτάκι την πρώτη φορά και περίμενα στον θάλαμο αναμονής με τις καρέκλες που κοιτάνε αγωνιωδώς προς δύο γραφεία για μισή ώρα. Ήρθε μαζί μου και ο μπαμπάς μου, επειδή έχει φαγωθεί για την τύχη μου και ένιωθε την ανάγκη να έχω ένα έγγραφο παραπάνω και πίστευε ότι αν δεν έρθει δεν θα τη βγάλω ποτέ (ΙΣΩΣ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΠΩΣ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΦΟΡΑ, ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ). Οι αριθμοί στο πάνελ κινούνται με ρυθμούς ελληνικού δημοσίου. Περιμένεις και κάνεις και μία σύντομη προσωπική αυτοαξιολόγηση (ΤΙ ΣΕ ΩΘΗΣΕ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ; ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΤΕ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ; ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ, ΤΕΛΙΚΑ;) Παντού είχε κολλημένα χαρτάκια να φωνάζουν με φωσφοριζέ μαρκαδόρο και πρόχειρες ταινίες. Αγγελίες για εργασία που απαιτούσαν, στην πλειονότητά τους, δύο χρόνια προϋπηρεσία σε πολύ εξειδικευμένα πρακτικά επαγγέλματα. Αγγελίες άγχους. 
Δυστυχώς, σε αυτό το υπέροχο μέρος, αναγκάστηκα να πάω δεύτερη φορά. Γιατί είχα όλα τα χαρτιά, αλλά όχι το αναλυτικό Ε1 και το αντίγραφο πτυχίου που χρειάζεται. Ο κυριούλης που με εξυπηρέτησε βαριόταν φυσικά τη ζωή του και με κοιτούσε με ένα βλέμμα μεγάλου ΟΧΙ. Στην ερώτηση αν είμαι φοιτήτρια, του απάντησα ότι είμαι απόφοιτη μεταπτυχιακού και με κοίταξε με ένα βλέμμα έκπληκτης αγελάδας που δεν φανταζόμουν ότι υπάρχει στην γκάμα των εκφράσεων υπαλλήλων του ΟΑΕΔ, ρωτώντας κάπως βαρεμένα, «Σοβαρά;» (ΝΑΙ, ΚΙ ΕΓΩ ΑΠΟΡΩ, ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ).
Έφυγα από εκεί πάλι σπίτι, πήρα τα αναλυτικά Ε1 χαρτιά και ξανακατέβηκα Νεάπολη. Και πάλι τα ίδια, χαρτάκι και στην αναμονή-επιταχυμένη πρόωρη γήρανση, μαζί με τα ίδια φιλοσοφικά αδιέξοδα. Σαράντα λεπτά μετά, η κυρία που με εξυπηρέτησε δεν πίστευε ότι ο μπαμπάς μου είναι ο μπαμπάς μου και όχι ο σύζυγός μου, μέχρι να της δείξω ταυτότητα και να το τσεκάρει στο αναλυτικό Ε1. Κατά τα άλλα με ρώτησε τι σπουδάζω κι όταν της είπα μεταπτυχιακό, μου είπε τι θα πει αυτό και την κοιτούσα εγώ σαν αγελάδα αυτή τη φορά (ΟΙ ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ). Τέλος πάντων, αποδέχεται την απάντησή μου, χωρίς να κοιτάξει καν το πτυχίο (ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ, ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΚΑΤΕΒΗΚΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟΠΙΣΤΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ). Μου έβγαλε την κάρτα, έχοντας πειστεί ότι είμαι με τον μπαμπά μου (ΕΛΕΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΕΥΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ AGEISM-ΠΑΙΔΙΑ, ΗΡΕΜΗΣΤΕ. ΑΠΛΩΣ, ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΝΑ ΦΑΙΝΟΜΑΙ ΕΓΩ). 
Βγήκα με αυτοπεποίθηση ότι έκανα κάτι και τη σημερινή μέρα κι ενώ δεν είχα όρεξη να φάω μου ήρθε, μέχρι που έφαγα ένα κουλούρι και σκέφτηκα τι έκανα και όλα ξαναγύρισαν στην κανονική μπερδεμένη ροή τους. Άντε και πάει στο διάολο να δίνανε κανένα επίδομα να γινόταν κάτι τρομερό και να πρέπει να δώσεις εκατό χαρτιά. Αλλά, χωρίς καμία ουσιαστική προσφορά του ταμείου ανεργίας σε φρεσκοάνεργα άτομα, τι νόημα έχει ο τόσο πολύωρος και λεπτομερής γραφειοκρατικός έλεγχος. Σκεφτόμουν ότι ο μπαμπάς μου είχε δίκιο που λέει ότι γίνανε σαν τις τράπεζες (ΑΝ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΒΑΣΗ, ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΑΜΕ ΚΑΝ).
Βγαίνουμε από εκεί -μετά από τέσσερις ώρες τρέξιμο- και οι δύο ανάλαφροι. Φεύγουμε και σκέφτομαι τι άγχη τρώει κι αυτός ο άνθρωπος για να με δει σαν μία σωστή, κανονική και κερδοσκόπα επαγγελματία (ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΟΥ, ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΜΑ). Και καταλήξαμε να πίνουμε τσάι και να συζητάμε από ένα πολιτικό πρίσμα για την ανεργία και διάφορα άλλα -που εντάξει, ως συζήτηση είχε και κάποιο ωραίο νόημα κάπου-κάπου. Και από κάτω σας βάζω μία αγγελία από τις πιο άκυρες που έχω δει στον ΟΑΕΔ και είναι εκεί καιρό τώρα. Δεν είναι πολύ δύσκολο να μαντέψτε γιατί δεν έχουν βρεθεί ακόμα οι κατάλληλοι ζητούμενοι τεχνίτες: 
Ο ΟΑΕΔ είναι ζωή. Ο ΟΑΕΔ είναι εμπειρία. Ο ΟΑΕΔ είναι ένα βήμα πιο κοντά στην αναμέτρηση με την υπαρξιακή αγωνία του υποκειμένου απέναντι στην αναγνώριση της αμήχανης θέσης του μπροστά στην αγορά εργασίας του ελληνικοδυτικού καπιταλισμού. Βρείτε ποια είναι η σωστή από τις παραπάνω τρεις προτάσεις και κερδίστε σειρά εξυπηρέτησης στην επόμενη επίσκεψή σας στον ΟΑΕΔ. Ωραία περνάμε και όχι, δεν βρήκα δουλειά. 

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Συνέντευξη στην μπλε τηλεφωνική εταιρία


Ήταν 2014 και ήμουν στη δεύτερη περίοδο αναζήτησης εργασίας. Η κατάσταση ήταν σχεδόν το ίδιο δύσκολη με σήμερα. Είδα μία αγγελία όπου ζητούσαν πωλήτριες νεαρές και πρόθυμες (ΝΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ;) στην μπλε τηλεφωνική εταιρία. Η περιοχή ήταν Νικόπολη, μία κακόφημη συνοικία δίπλα στην Σταυρούπολη, επάνω από τον περιφερειακό με νεόκτιστα κτίρια και μία διάχυτη λούμπεν ατμόσφαιρα. Παντού ίχνη από την υπό ανάπτυξη κουλτούρα των δυτικών. Φτάνω με το λεωφορείο σε μία στάση μεσημέρι μέση του πουθενά. Η επιχείρηση έχει ανοίξει σε μαγαζί πρώην ψιλικατζίδικο. Ακόμα φαίνεται η ταμπέλα που λέει ΨΙΛΙΚΑ-ΤΣΙΓΑΡΑ και κάποια υπολείμματα από διαφημιστικά αυτοκόλλητα στη τζαμαρία. Μπαίνω μέσα, χαιρετάω μία τύπισσα με γυαλιά και πουκάμισο και ανοιξιάτικο τρέντι λουκ. Μου λέει να περιμένω το αφεντικό στο θάλαμο υποδοχής (ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΕΝΙΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ, ΟΠΟΤΕ ΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΠΩΣ ΥΠΗΡΧΕ ΘΑΛΑΜΟΣ ΚΑΠΟΥ). Αναρωτιέμαι πώς ακριβώς θα γίνω πωλήτρια, αφού δεν βλέπω πουθενά κινητά τηλέφωνα ή κάποιο προϊόν. Αρχίζω να ανησυχώ, σκέφτομαι ότι είναι μεσημέρι, ότι η τύπισσα είναι καλοντυμένη, ότι δεν κινδυνεύω προς το παρόν. 
Υπάρχουν δύο γραφεία και πίσω από ένα διαχωριστικό πλεξιγκλάς είναι το γραφείο του διευθυντή που ακούγεται (ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΘΑΡΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΞΙΜΑΤΑ ΤΟΥ) να μιλάει στο τηλέφωνο σε έντονο και διεκδικητικό κάπως καπιταλέ ύφος. Κλείνει το τηλέφωνο μετά από κανένα δεκάλεπτο, η τύπισσα περνάει το πλέξιγκλας για να τον ενημερώσει (ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝ ΠΟΡΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ) και ο διευθυντής βγαίνει. Τίποτα ιδιαίτερο, κάπου στα τριανταπέντε, ανερχόμενος επιχειρηματίας λαμόγιο με πουκάμισο, γραβάτα και προβλήματα εντέρου. 
Τον κοιτάω, με κοιτάει. Καθόμαστε στο δεύτερο γραφείο, τον χαιρετάω. Με ρωτάει ένα-δύο πράγματα. Αν έχω χρόνο και διάθεση για δουλειά. Του λέω ναι, εννοείται (ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΑΝ ΓΙΑ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΙΛΑΜΕ, ΚΟΙΤΑΩ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΧΩΡΟ, ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΤΟΥΝΕΛ ΜΕ ΚΙΝΗΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΕΞΙΓΚΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ, ΞΑΦΝΙΚΑ). Και αυτή ήταν όλη η συνέντευξη. Δεν με ρώτησε τίποτε άλλο. Μου είπε αν τη θέλω τη δουλειά είναι δικιά μου. Άρχισε να μου εξηγεί κατευθείαν τη μεγάλη απάτη. Της λεγόμενης καπιταλιστικής πυραμίδας-bonus. Ο τύπος είχε αγοράσει το όνομα της μεγάλης μπλε εταιρίας και  έβαλε μία αγγελία για να πιάσει άτομα σαν εμένα (ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ) και να τα βάλει να δουλεύουν με την ελπίδα να πάρουν κάποτε αύξηση, μισθό, κάτι έτσι λίγο, για να λένε στο τέλος-τέλος ότι δουλεύουν και είναι ενεργά μέλη στην κοινωνία. Μου έδωσε οδηγίες για το πώς θα μιλάω στο τηλέφωνο, για το πώς θα πουλάω τα πακέτα, πώς θα επιμένω και αν μου το κλείνουν θα ξαναπαίρνω μετά από μια εβδομάδα (ΜΑΝΤΕΨΤΕ: Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΗΤΑΝ ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΡΙΑ ΠΩΛΗΣΕΩΝ ΠΑΚΕΤΩΝ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ) και άλλα πολλά ιερά μυστικά της σιχαμερής επιχειρηματικότητας. Μου ανοίχτηκε, ένιωθε πως υπήρχε μία ισχυρή πιθανότητα να δεχθώ τη δουλειά. Μου είπε τα ωράρια και ήταν πεντάωρα, ο μισθός θα έμπαινε μόνο αφού περνούσε ένας μήνας και αφού είχα πουλήσει μία εξωφρενική ποσότητα πακέτων. Σκοπός ήταν να κάνω όσο περισσότερα τηλέφωνα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να γίνω, δηλαδή, υπερπωλήτρια. Μου είπαν ότι τις πρώτες μέρες θα με παρακολουθεί μία άλλη πεπειραμένη πωλήτρια που έχει καταφέρει πεντακόσιες πωλήσεις μέσα στον μήνα (ΟΥΑΟΥ, ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΙΝΟΚΙΟΣ ΤΩΡΑ Η ΚΟΠΕΛΑ). Μου λέει ότι θα δουλεύω σε έναν άλλο χώρο (ΜΑΛΛΟΝ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΓΑ, ΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΑΤΟΥΝ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ, ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ, ΤΕΛΙΚΑ). Και φυσικά, το κερασάκι για το τέλος: η πρώτη εβδομάδα είναι αυστηρά δοκιμαστική. Πεντάωρο, με ένα διάλειμμα και συνεχόμενα τηλέφωνα, χωρίς διακοπή. Χαρτί για να σημειώσω το ποίημα που θα λέω και tips για επαγγελματική συνέπεια και πληρότητα. 
Έφυγα μετά από ένα μισάωρο υπερρεαλισμού. Μπορεί κανείς να πει με ελαφριά κακία ότι δεν θέλω να βρω δουλειά και ότι αν το ήθελα τόσο πολύ (ΟΚΕΙΙΙΙ), θα πήγαινα να δουλέψω για τον ανερχόμενο φιλοκαπιτάλα της Νικόπολης. Ε, όχι. Δεν δουλεύω για απλήρωτα δοκιμαστικά. Κι επίσης, η σκέψη και μόνο ότι θα πρέπει να πρήζω ανθρώπους άγνωστους με τα δικά τους προβλήματα, τις δικές τους σκέψεις και κόσμους να πάρουν ένα κωλοπακέτο τηλεφωνίας από μία εταιρία που φτύνει παντού καταστήματα, επενδύσεις, μετοχές, διαφημίσεις και πνίγεται από τα χρήματα, με κάνει να νιώθω μία επίμονη παραίτηση. Πριν καν ξεκινήσω τη δουλειά. Με πήρανε (ΣΧΕΤΙΚΟ) για το εβδομαδιαίο δοκιμαστικό και δεν πήγα ποτέ. Έφυγα από τη Νικόπολη και έξω είχε έναν σάπιο ήλιο και το λεωφορείο ήταν γεμάτο και ένιωθα σαν ληγμένη σαρδέλα μέσα σε ένα κονσερβοκούτι, ξεχασμένη σε ένα ράφι σούπερ μάρκετ που φαλίρισε και πάει για κλείσιμο. Βρήκα δουλειά, αλλά να τη χαίρομαι. Δεν πήγα ποτέ.